Waarom oordeelsvrij leven zo belangrijk is?

"NOODKREET"

"De facebook moord", bijna iedereen heeft er de laatste dagen wel iets over gelezen of gehoord. De brief die de vader van de vermoorde tiener Winsie (Joyce) Hau, uit Arnhem vanuit zijn hart heeft geschreven aan de rechter zegt genoeg. Hij slaat met zijn pleidooi de spijker recht op zijn kop. Respect en vertrouwen zijn de basisregels voor de samenleving. Helaas is dit niet bij iedereen meer zo en zijn er meer mensen die andere en met name eigenbelang meer als noodzaak zien dan degene die de vader van Winsie, Chun Nam Hau noemt in zijn brief. Dat de moord op zijn dochter, een vreselijke daad is, zal niemand kunnen ontkennen. Dat de "achterliggende reden", voor het aanzetten tot deze gruweldaad, wellicht nooit echt bekend zal worden, en een ruzie om het verspreiden van roddels, als de aanleiding zal worden gezien, is zoals het er nu naar uitziet een feit. Tenzij de rechter open vragen gaat stellen aan de betrokkenen. Want, dat is wat nodig is. Oordeelsvrije vragen, waarom, wat is er gebeurd, hoe voelde je je toen, wat heeft je doen besluiten om hierin mee te gaan, je aangezet tot deze daad of het plannen ervan?

Het klinkt allemaal heel raar, maar bijna niemand kan zich verplaatsten in het brein of het gevoel van een gekwetste tiener. Noch in het brein of het gevoel van welke gekwetste persoon dan ook. En daar is het nogmaals, mits iemand zich oordeelsvrij openstelt, voor alles wat de ander zegt, vertelt maar ook laat zien en voelen. Je voelt namelijk pas mee en kan je pas verplaatsen in de ander, wanneer je oordeelsvrij, alles van hem of haar durft te weten. Dit is ook de enige manier om iemand te helpen. Wanneer je voorafgaand aan een gesprek, of in het geval van een rechtszaak, de persoon vanuit je hart en hoofd al beschuldigd of onschuldig verklaard hebt, is het vaak niet meer mogelijk, om hier op een andere manier naar te kijken. Door oordeelsvrij eerst de ins en outs te leren kennen, je, ongeacht jouw gevoel hierover, bereid bent, de persoon die voor je zit te helpen, dan volgt er een echte rechtspraak.

Ja, maar hoeveel mensen kunnen dit nog, oordeelsvrij zijn? En wie wil er iemand helpen, die iets vreselijks op zijn geweten heeft? Iedereen heeft een mening, een oordeel en soms zelfs ook al een straf in gedachten. Gebaseerd op een bepaald scenario, zonder naar de oorzaak te kijken. De vader van Winsie geeft aan, dat veel kinderen geen respect meer hebben voor de ander, ze daarnaast ook heel gewelddadig zijn. Dit kan ontstaan door drank en drugsgebruik, omdat, mensen die dit gebruiken, steeds verder van zichzelf af komen te staan. Maar dat dit zeker niet de enige reden is, zal niemand kunnen ontkennen. Hebzucht is ook iets wat mensen in staat stelt, dingen te doen, die niet bij hen horen of passen. Negatieve emoties als angst, jaloezie, schuldgevoel, wrok, pijn en verdriet, horen daar zeker bij. Kortom onmacht. Deze onmacht  kan mensen zelfs aanzetten tot de meest bizarre daden, of in het minst erge geval, tot het vormen van een oordeel. Maar hoe onschuldig ben jij zelf eigenlijk, wanneer je oordeelt?  Of wanneer je een mening vormt, op basis van horen zeggen, of zelfs nog minder dan dat, een gerucht of zijdelingse betrokkenheid? Wie geeft jou het recht om te oordelen over de ander? Mogen we en kunnen we wel oordelen wanneer we niet alle feiten kennen?

Daar start mijn verhaal. Vorige week schreef een vriendin op Facebook, dat zij een oude dame geholpen had en daarbij, dat niemand anders de vrouw te hulp schoot, iedereen, de mensen die langs haar liepen, haar gewoon lieten liggen. Zij heeft als enige actie ondernomen en de dame omhoog geholpen, daarnaast een familielid ingelicht, waarna er verdere hulp en onderzoek volgde. Gelukkig is alles goed afgelopen, dat dit ook anders had kunnen gaan zul je begrijpen. Niet iedereen valt goed. Ik ben daar het levende voorbeeld van.

In januari 2010 ben ik heel raar gevallen. Daardoor, werd ik geconfronteerd, met een hele hoop leed. Naast, dat ik mijn voet op 3 plaatsen brak, ontdekte men, ook na een aantal weken dat de schroeven van een eerdere operatie in mijn rug waren afgebroken en daarnaast hield ik er een dikke pols aan over. Nu, iets meer dan 2,5 jaar verder, ben ik, dankzij doorzettingsvermogen en de geweldige hulp van een fysiotherapeut, weer mobiel en in staat, mezelf, op een enkel hulpmiddeltje na, voort te bewegen. De actie van de omstanders, die mij wel direct te hulp schoten na de val, ben ik nooit vergeten. Binnen no time, stonden er zeker 6 of 7 mensen om me heen, die me wilde helpen, mijn spullen bij elkaar hebben geraapt en me zelfs naar huis of naar een arts wilde brengen. Mijn ervaring was totaal anders en hoewel de val geen pretje was, kwamen de tranen door ontroering. De liefde, waarmee de betreffende mensen, mij wilde helpen en zich over mij ontfermden zal ik nooit vergeten. Dat geen van hen iets terug wilde, ontroerde me nog het meest. Ik, had ze op zijn minst, een bloemetje of kaartje willen sturen als bedankje. En ja, zo zie je maar dat niet iedereen hetzelfde is. Er gelukkig nog heel veel mensen rondlopen, die behulpzaam zijn en mededogen tonen. Waarom de één zich uit de voeten maakt bij een dergelijk voorval en achteloos doorloopt en de ander er alles aan doet om te zien, of ze iets kunnen doen, zal waarschijnlijk  het meerendeel van de mensen niet kunnen begrijpen.  

Dat geldt overigens voor heel veel meer dingen die je mee kunt maken in het leven. Dat ik er zelf eigenlijk altijd voor kies, om een ander te willen helpen, kan door veel mensen als vreemd ervaren worden. Ik verplaats me altijd in de ander en vraag mezelf af, hoe ik het zou ervaren wanneer iemand mij helpt, ik weet inmiddels maar al te goed hoe dit voelt en luister mede daardoor naar mijn gevoel en daar vertrouw ik, God zij dank, blindelings op. Op basis van mijn gevoel maak ik dan een keuze. Waar is jouw keuze op gebaseerd, op gevoel, op gedachten, een oordeel, soms vooroordeel of op basis van angst? Dat veel mensen zich door angst laten leiden, heeft al voor heel veel ellende gezorgd. Ook daar kies ik niet meer voor. Ik ga voor vertrouwen. Dat dit mij, altijd al geholpen heeft, zelfs in moeilijk tijden, zal ik zeker niet meer ontkennen. Vertrouwen en onvoorwaardelijke liefde, zorgt ervoor dat je jezelf niet verloochent of tekort doet, waardoor je werkelijk de ander tot hulp kunt zijn. 

Durf (jij) te helpen? Door te reageren op de items van dit blog en het blog te delen help je al mee! Lees ook mijn gedicht wat te vinden is onder de volgende link: http://www.dehofvanhetheden.nl/pdf/A6%20kaarten-onmacht-2011_LR.pdf

Waarom zou je voor goud kiezen?

"Wij gaan voor goud" en "IHC Merwede helpt personeel gezond te leven",

De kop en het subkopje daaronder, van een stuk uit de Drechtsteden editie van AD de Dordtenaar van vrijdag 17 augustus 2012 geeft behoorlijk wat vraagtekens. Zeker nu goud dankzij de Olympische spelen weer en hele andere betekenis gekregen heeft. Wat wordt er nu met goud bij IHC bedoeld. Het bedrijf doet haar best om een certificering op het gebied van gezondheidsbeleid binnen te halen. Er zijn net als in de sport 3 gradaties en kleuren. Allereerst zet  IHC zich in om haar medewerkers de kans te geven gezond te leven. Een goed initiatief of een stukje eigenbelang? Beide, omdat ze hierdoor bereiken dat de medewerker op die wijze een bijdrage levert aan zijn fysieke gezondheid en daardoor lang(er) door zal kunnen werken. Het bedrijf krijgt hierdoor zogeheten "duurzame medewerkers".  

Een groot deel van de medewerkers, heeft inmiddels meegewerkt, aan een preventief gezondheidsonderzoek, wat geïnitieerd is, door een gezondheidsmanager en een bedrijfsarts. De resultaten, zullen vertrouwelijk behandeld worden. De medewerker, kan aan de hand van de onderzoeksresultaten, doorverwezen worden naar een specialist of meedoen aan een eigen revalidatieprogramma. Er is echter nog meer. IHC geeft de medewerker, de gelegenheid, om te sporten, in een speciaal daarvoor ingerichte fitness ruimte, naast de kroket, zullen er in de kantine, ook gezonde producten aangeboden worden en er mag vanaf 1 september buiten de pauzes om, niet meer gerookt worden. Hoewel er nog mensen zijn die terughoudend zijn, zijn er ook zeker mensen enthousiast. Want, de resultaten zijn zichtbaar en deze leveren niet alleen een bijdrage aan de gezondheid, maar zo nu blijkt, ook aan het levensgeluk van de medewerker. Heel bijzonder of is dit toeval en waarom deze vraag? Omdat mijn laatste nieuwsbrief, nummer 6, van augustus 2012 op mijn website  www.dehofvanhetheden.nl hier gedeeltelijk ook al over ging? Hoe zie jij dit, is het vergelijkbaar of is er meer nodig om gezond te zijn?

De nieuwsbrief, gaat natuurlijk, voor het overgrote deel over één enkel iemand. Toch gaat het in beide gevallen, zowel in het bovengenoemde stuk, als in de nieuwsbrief,  over de mens. Epke, een bijzonder mens, met heel veel kracht en daarnaast een emotioneel intelligent persoon. De wijze waarop Epke zijn doelen bereikt en de inzet die hij daarvoor getoond heeft. Daarnaast het vertrouwen, waarmee hij, gesteund door zijn familie, vrienden en naasten, in de sport, maar ook zeker in zijn persoonlijk leven, de kracht steeds weer heeft weten te vinden, om verder te gaan. Verder in de sport, of in zijn loopbaan, die, wanneer hij zijn artsenstudie, straks helemaal heeft afgerond, verdacht veel zal blijken te lijken, op het topsport wereldje. Wanneer je de nieuwsbrief ook nog wilt lezen, kun je dit doen onder de volgende link: http://www.dehofvanhetheden.nl/pdf/nieuwsbrief6.pdf Daarnaast, zal niemand kunnen ontkennen, dat ook hier sprake is, van emotionele pieken en dalen.  En ook, zal het er soms op lijken, dat de wereld op zijn grondvesten trilt, de andere keer, is de euforie zo groot, dat het ernaar uitziet, dat de sky niet langer de limit is. Hoe zien de medewerkers van IHC dit, geldt dit ook voor hen? Hoe dit zich verder ontwikkelt, zal de toekomst uit moeten wijzen. 

Dat brengt me meteen, bij een volgende item, de grondvesten tegenover de aarde, beide trillen. Ik doel daarmee op, de recente aardbevingen, in Noord Oost Groningen. Voor de 2e keer, de afgelopen week, zijn de bewoners van de Provincie, opgeschrikt door een aardbeving. De eerste keer op woensdag en de tweede keer op donderdag. "Het European-Mediterranean Seismological Centre (EMSC), meldde aanvankelijk dat de schok een kracht had van 4,1 op de schaal van Richter, maar zwakte dat later af naar 3,7. Volgens het KNMI had de beving een kracht van 3,4 op de schaal van Richter". "Sinds 1986 doen zich in Noord-Nederland geregeld aardbevingen voor die veroorzaakt worden door gaswinning. Het gaat om 30 tot 40 bevingen per jaar." Zie de link: http://www.nu.nl/binnenland/2886374/weer-aardbeving-in-groningen.html Dit is niet ver van ons bed. We spreken hier over Nederland, een deel van ons landje, wat meermaals getroffen is, door een aardbeving. De aantallen verschillen echter per bron in de media. Op het nieuws, wordt er door een gedupeerde gezegd, dat er inmiddels tot op heden, alleen dit jaar al, 68 zijn geweest, in tegenstelling tot de aantallen waar men voorheen vanuit ging. Er daarnaast, geen limiet schijnt te zitten, aan de bedragen, die na het onderzoek van een onafhankelijk schade expert, worden uitgekeerd. Dit geeft toch wel een bijzonder detail prijs. Wanneer is de grens wel bereikt? Hoe lang kan de NAM nog doorgaan, met het uitbetalen van de schadevergoeding? Hoe lang, houden de mensen in de omgeving waar de aardbevingen plaatsvinden, het nog vol? En wat is belangrijker, hun huis, hun rechten of een rustige leefomgeving?

Dan nu Edelchemie. Wederom een verhaal van eigen bodem en een bedrijf in het uiterste zuiden van ons land. Dat het woord bodem ook een dubbele lading dekt, zul je na het lezen van het volledige  verhaal zonder twijfel begrijpen. De link, afkomstig van de website NU.nl, heb ik voor de volledigheid bijgesloten. http://www.nu.nl/binnenland/2886565/noodverordening-rond-edelchemie.html Het terrein van Edelchemie is hermetisch afgesloten, op last van de heer Erik Koppe van de Provincie. Na zijn bezoek aan het terrein, heeft hij aangegeven, dat er acuut gevaar dreigt voor mens en milieu, waardoor hij niet anders kon, dan overgaan, tot deze actie. Dat Erik Koppe het bij het rechte eind heeft en er werkelijk actie moet worden ondernomen, zul je na het lezen van het stuk begrijpen.

Toch blijft het bijzonder, dat er in ons land blijkbaar 2 stromingen zijn. De ene stroming gaat letterlijk voor het goud, waar ik het geld onder schaar en de andere stroming gaat, voor de gezondheid van de mens en het milieu. Waar kies jij voor? En zou je hier, als burger in Nederland, wel een keuze in moeten willen maken? Behoort dit eigenlijk niet tot de taken van de personen die het land besturen? Je zou denken, dat het belang van iedere persoon, die een bijdrage levert aan de maatschappij, iedere belastingbetaler, en het op een eerlijke en verantwoorde manier te laten leven daarbij hoort? Jouw stem telt, iedere dag, zelfs wanneer je ervoor kiest om hem niet te gebruiken.

Ik ga voor goud. Bij mij betekent dit, het algemeen belang, een gezonde wereld, welzijn voor iedereen die en alles wat leeft. Dat het tevreden zijn, met alles wat je doet, maar daarnaast ook, alles wat je zelf kunt bereiken, daarbij hoort, is wel essentieel. Want, hoe kun je voor goud gaan, wanneer er toch een onrustig, naar gevoel achterblijft? En voor iedereen geldt, dat welzijn alleen lukt, wanneer je, zonder negatieve emoties leeft. Wanneer er negatieve emoties zijn en dit van korte duur is, kan iemand daar nog wel mee leven. Speelt dit echter voor langere tijd, dan zul je, toch echt met jezelf aan de slag moeten. Ben jij er al klaar voor? Wil jij ook gezond zijn, welzijn? Reageer dan op dit blog! 

Daarnaast nodig ik je uit om te komen met oplossingen voor de problematiek waar vele mensen in Nederland ongemerkt mee geconfronteerd worden of onbedoeld in terecht komen.

Waarheen leidt de weg?

"Ban Ki-moon red Oceanen"

Terug van vakantie en weer verder met de alledaagse dingen en meteen mijn eerste blog. De quote hierboven  is de kop van een klein stukje in het Algemeen Dagblad van 13 augustus 2012, en vervult mijn hart met blijdschap! Yes, wat een geweldig mooi nieuws, en eindelijk weer eens iets goeds na alle verhalen over natuurrampen die we de afgelopen dagen hebben vernomen via de diverse bronnen in de media.

Het stuk gaat nog verder, "De oceanen zijn de sleutel naar het voortbestaan van leven op deze planeet. Onze oceanen warmen op en breiden zich uit. We lopen het risico op onomkeerbare processen die we amper begrijpen, zoals de grote stromingen die het weer beïnvloeden." Daarnaast staat er, dat het initiatief vorm moet krijgen in een actieplan en een adviesgroep met experts. Dat  moet ook de uitvoering van het verdrag voor zeerecht een handje helpen. Maar ook, dat De VS, de enige grootmacht is,  die de afspraken nog niet getekend heeft.

Welke invloed heeft de VS op wereld? Heb je hierover weleens nagedacht? Wie heeft het eigenlijk voor het zeggen in de wereld? Zou dat de regering van elk land zijn, met alle regels en wetten die daar gelden? De bevolking, mensen die als stemgerechtigde vanaf hun 18e allemaal mogen kiezen welke koers we gaan varen of zit er meer achter en is geld een allesoverheersende macht die achter de coulissen de totale show runt? Wie weet het nu eigenlijk zeker? En hoe belangrijk vind jij dit? Wat vind jij, wil jij dit weten?

Allemaal vragen waar het NU echt tijd voor wordt. Ja lieve mensen tijd, want wanneer je in crisistijd leeft en de ellende stapelt zich steeds meer op, worden mensen onrustig. De waarheid en het werkelijk belang van het leven op aarde, van iedere persoon die leeft, zal dit jaar absoluut duidelijk worden. Heel veel mensen zullen tot inzicht komen. Ik wil en mag daar middels dit blog een bijdrage aan leveren en ik ben heel blij dat ik in de gelegenheid ben om dit zonder "direct oordeel" te kunnen doen. Wat daarnaast belangrijk is, is, dat iedereen, weer eens overgaat tot zelfreflectie. En waarom zeg ik dit?

Het lijkt er verdacht veel op, dat de belanghebbende denken voor de personen die het echte werk doen. De personen de werkelijke kracht zijn voor het draaiende houden van de economie. Ontnemen ze deze mensen hierdoor niet het gevoel van waardigheid? Wie wakker is en bewust, zal dit zeker zo zien en ervaren. De één zal zich aangevallen voelen, slachtoffer zijn en de ander werpt zich op als strijder, om zijn eigen hachje te redden en daarnaast, de minder bedeelden waaronder zij zichzelf scharen, te moeten verdedigen.

Wat dan ook meteen duidelijk zal zijn, is dat er in het gros van de gevallen, gezocht wordt naar een 'zondebok', waardoor opnieuw, heel veel mensen, zich voor het gemak ontdoen van eigen verantwoordelijkheid. We zijn allereerst verantwoordelijk voor onszelf en daarnaast met ons allen, voor de aarde, iedereen die en alles wat daarop leeft. We vormen samen een geheel. Wanneer we dit, om wat voor reden dan ook niet meer willen zien, onze ogen sluiten voor de gevolgen of hier onachtzaam mee omgaan, dan komt er werkelijk een einde en is dit sneller in zicht, dan wie dan ook maar voorspellen kan. Dat geldt overigens net zo zeer voor de natuur of wanneer we onze medemens zien als gevaar, door hen te bestrijden of de rug toe te keren. Hierdoor drijven en manoeuvreren we de ander, maar ook onszelf, in een steeds benardere en lastigere positie. Want dat is daar het indirecte gevolg van en dit veroorzaken we helemaal zelf. Het nieuws in dezelfde krant van vandaag, dat Israël, nu al voorbereidingen treft, op een oorlog, zegt eigenlijk al genoeg, of is dit te kort door de bocht?

Waarom nu toch? Is het omdat de olievoorraden opraken en Iran straks wellicht, buiten de onaangeboorde bronnen op de pool, het enige land nog is die erover beschikt? Of omdat er straks, wanneer we zo doorgaan, niet voldoende leefruimte, eten en drinken meer is voor 7 miljard mensen? Wie zal het zeggen?

Waarom moet er eigenlijk overal een prijskaartje aan gehangen worden? Hoe mooi zou het zijn wanneer we weer eerlijk gaan delen? Delen, iedereen weer gelijke kansen, gelijke middelen en daarmee ook mogelijkheden? Niet meer het recht van de sterkste of de personen die het meeste kapitaal bezitten, iedereen een eerlijke kans.  Fair Share, ongeacht iemands herkomst, sociale of religieuze status. Zou dit echt te realiseren zijn, is er iemand die hierin mee wil?

De laatste Orkaan in Mexico, "Ernesto" genaamd, heeft tot voor zover nu bekend is, aan 250 mensen het leven gekost. Gevreesd wordt voor meer doden, hierover kan men, hoewel de orkaan op 9 augustus over het land raasde, nog niet meer melden. Wat wel meteen op die dag bekend gemaakt wordt, is, dat de ontruimde olieplatforms de storm goed hebben doorstaan. Olie is geld en geld is en betekent macht. Maar wat moet je met macht wanneer het leven op aarde niet meer mogelijk is, door het uitputten van de aarde en alle bronnen die nodig zijn om de aarde te laten draaien? Dan doel ik niet op de mensen en poppetjes die erop rondlopen of rijden, maar het werkelijk in beweging zijn van de aarde. Want, zou aardolie daar eigenlijk gewoon niet het belangrijkste smeermiddel voor zijn?

De volgende kop "Verwoestende aardbeving in Iran eist meer dan 250 levens" en verderop, "maar de autoriteiten verwachten dat dit aantal nog flink oploopt", is dan meteen te verklaren. Zijn we echt ziende blind en horende doof? Ja daar lijkt het op, toch geef ik het niet op, ik ben er heilig van overtuigd dat we, wanneer we weer bewust worden, het tij kunnen keren. Wanneer je het blog leest van 15 juli weet je, dat de dochter  van mijn zwagers vriend, die 4 jaar oud is, het me ook gezegd heeft. "De aarde is in gevaar en ze zegt mij, dat ik haar kan beschermen". Ja, de jeugd heeft de toekomst, mits, wij er als volwassenen voor gaan en er geen totale chaos van maken.

Wie gaat hier nog in mee? Wanneer je de geschiedenis bekijkt, is er nog nooit iemand echt beter geworden van alle rijkdom en macht. Geld kan wel een bijdrage leveren, aan een zorgeloos bestaan, het zorgt er echter niet voor dat je gezond blijft. Tenzij je weer gaat delen. Wil jij weten hoe dit delen bedoeld wordt? Sta jij ook open om de discussie aan te gaan? Reageer dan vooral.

Mexico heeft voor miljarden schade opgelopen dankzij de storm. De regering in Mexico stelt 200 miljoen beschikbaar. Er is één man, Carlos Slim, ook Mexicaan en voor zover bekend de rijkste man op aarde, met een bezit van 69 miljard. Wat moet hij hier mee, hoe verantwoord is hij bezig wanneer hij zijn landgenoten en medemens niet helpt? Wat is de zin van zijn bestaan? Wat is zijn bestaansrecht? Kun je in dit geval spreken van rechten en plichten? Wie gaat daar eens mee aan de slag? Ik wil als onafhankelijke partij best helpen. Durf (jij mee) te helpen?

Iran hamstert volgens horen zeggen en zoals je na kunt lezen, olie op zee. http://www.nu.nl/buitenland/2852108/iran-hamstert-olie-zee.html Een land wat ook getroffen wordt door een natuurramp, een aardbeving omdat de aarde uitgeput is. Een gevolg van? Ik heb er geen studie voor gevolgd, weet vanuit mijn hart wel zeker dat dit mogelijk is. In mijn boeken, heb ik er al heel veel over mogen schrijven, daarbij verwijzingen gemaakt naar studies van mensen die het werkelijk onderzocht en bekeken hebben.

Ik steun Ban Ki-moon en wil kijken hoe, we, de bewuste mensen op aarde, de wereld, weer een mooie plek voor iedereen kunnen laten zijn. Nogmaals Durf (jij mee) te helpen?

Wanneer gaan jouw ogen open?

“Weten waar Abraham de mosterd haalt "versus" een kind wat de wijsheid in pacht heeft" 

Nu eens een totaal ander blog. Geen quote van een bekend persoon, stukje van een internetsite of uit een dagblad, maar gewoon een stukje geluk wat ontstaat wanneer je bij de mensen bent waarom je geeft en waar je van houdt. Juist daarom wil ik dit verhaal met jullie delen.

Zaterdag 14 juli, een dag die in het teken staat van een 50 jarige verjaardag van mijn zwager, familie, vrienden en samenzijn. Maar ook afspraken, dingen voor elkaar doen en daarnaast vooral genieten van de dag en alles wat er komen gaat. De ochtend start al heel vroeg. Om 04.00 uur besluit onze 16 jarige gewezen kater Jaap, mij abrupt uit mijn slaap te halen door onbedaarlijk hard te miauwen. Na even aandacht aan hem te hebben besteed, er zeker van te zijn dat er niets vreemds is, buiten zijn bezoek aan de kattenbak, heb ik hem liefdevol geaaid en gerustgesteld. Gevolg, hij slaapt nog 1,5 uur verder en gunt mij de tijd om bij te komen en me op te laden voor de dag. De beloofde drukke dag, start meteen, wanneer ik de wasmachine vul en aanzet. Om 05.30 uur opnieuw gemiauw. Nu  heb ik toch iets meer nodig om onze Jaap tevreden te stellen. Een bordje eten en wederom oprechte aandacht biedt dit keer de oplossing.

Slapen zit er vanaf dat moment voor mij niet meer in, dus ik besluit de werkzaamheden die voortvloeien uit een donderdag gehouden "Optidee Presentatie" maar meteen in een Excel schema te zetten. Om tegen half negen ben ik zover, ik ontbijt en start aan mijn vaste ritueel. Een glaasje sap, vijf stuks fruit en een kopje weerstand thee, me wassen en kleden met alles wat erbij hoort, ik ben er klaar voor.

Doel 1: ik ga eerst de katten van ons buurmeisje eten geven, met ze knuffelen, een schone bak en dan op naar de volgende missie. Doel 2: Brood bij de bakker halen, "Opa Vlot" genaamd. Dit naar de familie Vlot genoemde brood is brood zonder E-nummers. We eten dit al een tijdje en bevalt ons vele malen beter dan het brood wat er stijf van staat. Ja, brood waar allerlei smaakversterkende en soms ook kleurversterkende toevoegingen in zit, blijft dan wel langer vers, het voelt minder voedzaam. Doel 3: Naar de C1000, om wat honingdropjes voor ons nichtje in België te halen, die speciaal de avond ervoor nog even een sms stuurde.

Na de boodschappen thuis te hebben gebracht, op naar de volgende missie. Doel 4: Wederom draait het hier om een huisdier. Een "kater", die de komende periode prima verzorgd wordt door de buurvrouw, maar wellicht toch nog wat extra knuffels kan gebruiken, want vakantietijd is toch wel iets anders, dan zo nu en dan eens een weekendje weg. Ook dat is na een uurtje gepiept, iedereen een fijne vakantie en goede reis gewenst. Opnieuw richting huis om mijn vervolgtaak te vervullen. Doel 5: het maken van "vegetarische Wraps". Want een feest zonder eten, is bij de jarige en zijn familie geen feest. En wat is er leuker, dan iedereen iets wat hij of zij lekker vindt mee te laten nemen? Zo krijg je allereerst een bijzonder afgewisseld menu op tafel en daarnaast is het een grote verrassing, omdat je voorafgaand niet weet wat er  meegebracht wordt.

De rit naar België, staat in  het teken van regen, veel regen, het hypnotisch heen en weer gaan van de ruitenwissers en heel veel mensen die niet begrijpen dat rechts toch nog steeds de plek is om te rijden wanneer je het gaspedaal niet echt in wilt trappen. Enfin, de reis verloopt vlekkeloos, de zon breekt door en het feest is al in volle gang wanneer we aankomen. Eerst wordt er gegroet, geknuffeld, cadeautjes worden uitgedeeld en daarna wordt er gegeten. Dit alles, onder het genot van een kopje koffie, thee of desgewenst frisdrank of iets alcoholisch.

De kinderen zijn volop aan het spelen. Ons jongste nichtje is samen met haar 4 jarige vriendinnetje in de tuin. De taalbarrière die aanwezig is, doet niets af aan hun plezierig samenzijn. Bloemetjes worden secuur geplukt en deze worden aan iedereen gegeven. De boodschap is erop te passen want, zo verteld het 4 jarige vriendinnetje in vloeiend Frans, de natuur is in gevaar. Bij mij stopt ze vervolgens de bloemetjes onder mijn trui en ze vertelt nogmaals dat de natuur in gevaar is en dat ik "haar" kan beschermen. Gelukkig heb ik een vertaalster naast me zitten, die precies aangeeft wat het kleine meisje zegt. Omdat ik het mooi vind, wat het meisje zegt, hoe de beide kleintjes communiceren zonder woorden, het taalverschil totaal niet leidt tot enig onbegrip, zeg ik dit ook hardop. Het kleine meisje zegt dan, dat ik niet zo hard moet praten, het is geheim en het is beter dat ik dit stil houd. Wat mooi en bijzonder. Communiceren zonder te praten, alsof je een gesprek voert zonder woorden, door begrip op zielsniveau.

Het is ondanks de regen, zo nu en dan ook droog geweest en daarbij was de regenboog aanwezig. En het gezegde belooft, dat er aan ieder eind van de regenboog, een pot met goud te vinden is. Deze hebben we niet gevonden, of toch wel? Was het het feest op zich, de kinderen die volop genoten van elkaar, het spel en daardoor tevreden waren en onvermoeibaar leken? Of de nostalgie, de herinnering aan vroeger, door het samenzijn, de muziek, dans en het heerlijke eten en drinken? Het maakt niet uit, voor mij was de missie geslaagd. Ik vertrouw erop dat iedere aanwezige dit op eenzelfde wijze heeft ervaren en zij ook net als ik zullen terugdenken aan deze zaterdag 14 juli 2012.

Thanks Lieve Mensen, voor het jezelf zijn en minstens zo belangrijk, dat ook toestaan van ieder ander!

Hoe houden mensen het vol?

"Natte 96e Nijmeegse Vierdaagse verwacht".

Een quote van NU.nl en het gesprek van de dag, onder de trouwe wandelaars die zich al vele jaren inschrijven voor één van de grootste evenenmenten in de geschiedenis van de wandelsport.

Zie ook de link: http://www.nu.nl/binnenland/2857401/natte-96e-nijmeegse-vierdaagse-verwacht.html

Maar wat maakt nu dat mensen deelnemen aan zo'n gigantische evenement? Is het een vorm van sport of zou je het anders en beter omschrijven, dat de mensen die besluiten om dit te doen het als een overwinning op zichzelf zien? Iedere wandelaar die regelmatig meeloopt met grote wandel- toertochten, wil uiteindelijk één keer in zijn leven de vierdaagse meelopen. Wat zorgt er nu voor, dat deze aantrekkingskracht bij de één leidt tot inschrijving en werkelijke deelname en het bekende kruisje aan het einde van de 4 dagen en dat de ander, zelfs al traint hij al een jaar, voor de start afhaakt of uiteindelijk uitvalt, tijdens de toertocht op zich?

Niemand kan dit met zekerheid zeggen. Wat wel mooi is om te weten dat de jongste deelnemer die zich heeft ingeschreven 11 jaar oud is en de oudste, ja zelfs 2 oudste deelnemers, 90 en 91 jaar jong zijn. Zie ook de hierna volgende link van de Gelderlander van 6 juli jl.: http://www.gelderlander.nl/voorpagina/nijmegen/11342526/Vierdaagse-oudste-deelnemer-is-91-jaar,-de-jongste-elf.ece 

Wat bijzonder, dat er weer zoveel mensen zijn, die zich hebben ingeschreven. En wat jammer, dat zij zich net als al die vakantiegangers die besluiten om in Nederland te blijven, ongemerkt nu al zullen laten leiden door de slechte weersvoorspellingen. Wanneer je kijkt naar de afgelopen maanden, heeft iedereen zelf kunnen ervaren dat er van de voorspellingen ongeveer net zo weinig klopt, als van de koersen van de aandelen. Ik noem daarbij Facebook voor het gemak nogmaals als voorbeeld. Laten we gewoon eens vertrouwen houden. En zonder stil te staan bij wat er allemaal fout kan gaan, nu eens verwachten dat het gewoon heerlijk wandelweer is. De 96ste keer en daarvan loopt er iemand al voor de 65ste keer mee dit jaar, met recht een prestatie.

Zou de saamhorigheid, de vriendelijkheid van de mensen in en om Nijmegen, alsmede de bereidwilligheid om een steentje bij te dragen, aan dit fantastische volksfeest, dan toch een soort stimulans zijn, om het te willen halen? Dan kunnen we toch ook regelen, dat iedereen vanaf de start van de vierdaagse erop vertrouwt, dat het heerlijke dagen worden. Niet te warm, niet te koud, een klein briesje, in de nacht tot 03.30 uur een buitje voor het stof en de plantjes en dan gewoon droog, tot de laatste wandelaar binnen is en de persoon die zich inzet om deze mensen te verzorgen gewoon kan genieten van het festein. Ik gun het iedereen van harte, omdat het leidt tot verbroedering. Je loopt zelf, dat weet iedereen, maar het feit dat er ook dit jaar weer bijna 50.000 mensen zich in hebben geschreven, terwijl er maar 45.000 plaatsten te vergeven zijn, is toch eigenlijk uniek?

Hoe kunnen we deze mensen en alle mensen die in Nederland blijven met de vakantie, of mensen die het op de één of andere manier zwaar hebben, waar ter wereld dan ook een hart onder de riem steken? Wil jij met me meedenken en kijken hoe we ervoor kunnen zorgen, dat mensen het net als de oudste wandelaar, nog minstens een jaar of 10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80 of zelfs 96 jaar volhouden? Reageer dan gewoon. Iedere reactie is goed. Geef je mening en draag zo een steentje bij. Want alleen door positief te denken, iedereen iets goeds te gunnen, toe te wensen, simpelweg mooi weer of wat maar ook, leveren we ongemerkt een respectvolle bijdrage, aan de goede energie, die elk mens NU juist zo hard nodig heeft.

Doe jij mee?

Wie neemt nog verantwoordelijkheid?

"Vertrouwen in bankiers" en "zelfmoord op de stoep van de Rabobank, wat ging er mis?"

Beide quotes of onderwerpen die besproken en bediscussieerd werden in de uitzending van het NCRV programma Hollandse zaken. De eerstgenoemde woensdag 4 juli en de laatstgenoemde woensdag 20 juni. Beide zijn terug te zien op de volgende link: http://www.uitzendinggemist.nl/programmas/3396-hollandse-zaken 

Toen ik vandaag het nieuws bekeek kwam daar nog een extra item bij. De kop heb ik even overgeslagen de eerste twee zinnen van het stukje roepen toch wel wat vraagtekens op. "Kan een topman van een groot bedrijf verantwoordelijk worden gehouden voor een golf zelfmoorden in zijn bedrijf na een reorganisatie? Dat is de vraag in Frankrijk."  http://nos.nl/audio/391681-leiding-van-france-telecom-was-gewaarschuwd-voor-zelfmoord.html 

Wanneer ik dit lees, krijg ik meteen een déjà vu gevoel. Ik besluit om dit onmiddellijk los te laten, d.w.z. om het te delen met het papier of in mijn geval het toetsenbord en het scherm, waardoor ik de woorden voor me zie verschijnen. Dat dit voor mij mijn hele leven de wijze is geweest waarop ik door kon gaan, hebben mijn familie en vrienden inmiddels begrepen. Het gezegde geeft het heel duidelijk weer: "Wie schrijft die blijft". Dit is ook mijn motto en gestart vanaf het moment, waarop ik kon schrijven en discussiëren. Op mijn zakelijke website gaat mijn laatste nieuwsbrief er zelfs over. Ik heb de link dan ook meteen maar met jullie gedeeld: http://www.dehofvanhetheden.nl/pdf/nieuwsbrief5.pdf 

De onderwerpen en de quotes die ik gebruik op dit weblog, hebben alles te maken met een mensenleven. De dingen waar je als mens mee geconfronteerd kunt worden. Die onverhoopt zelfs invloed kunnen hebben op jouw welbevinden en welzijn. De gezondheid van de mens komt in het geding.   Het gaat om de moraal, het kunnen vertrouwen op de medemens. Dat daar het nemen van eigen verantwoordelijkheid bij hoort, is absoluut nodig. Dat neemt echter niet weg, dat je als bank (geldverstrekker), bedrijf of in beide gevallen als persoon die daar werkt, wel degelijk je verantwoordelijkheid moet nemen. Ik ga daar nog een stukje verder in en zeg op mijn beurt, verantwoordelijkheid nemen voor alles wat eruit voortvloeit. Of zie jij dit anders? Hebben de bovengenoemde items, in jouw opinie, geen invloed op het welbevinden en welzijn van de medemens? Of vind jij, dat iedereen, ongeacht opleiding of communicatievermogen of vaardigheid, hier zelf verantwoordelijk voor is? 

Hoort het kunnen vertrouwen op een geldverstrekkende instantie, een werkgever en een arts of hulpverlener, volgens jou tot de zekerheden waarop je als mens moet kunnen bouwen? Heb jij dit ook nodig om volledig jezelf te kunnen zijn? Want wanneer je ongemerkt gehinderd wordt door angsten, zorgen, pijn, verdriet of andere negatieve emoties kun je in een vicieuze cirkel terechtkomen, met alle gevolgen van dien. Van jezelf verwijderd raken is dan helemaal zo vreemd niet, dit wil toch niemand? Want spelen we hierdoor niet een soort van Russische roulette? 

Doordat de regels en daarmee de contracten steeds meer versoepeld werden, zijn we wellicht in deze situatie beland. Het versoepelen van de regels was nodig om de economie draaiende te houden, winst te maken, wordt gezegd. Zou dit niet gewoon hebzucht kunnen zijn of individueel gesproken misschien zelfs een stukje angst om niet te slagen? Wat vind jij hiervan, hoe voelt dit voor jou? Heb je een dergelijk iets ook meegemaakt en kun je vanuit je eigen ervaring hierover meepraten? Wat zou volgens jou de oplossing zijn, naast het (van je af) schrijven over de onzekerheden of de druk die de financiën ongemerkt op jou (wel)zijn heeft?

Wanneer je hulp nodig hebt, mag ik je helpen. En wellicht zijn er nog meer mogelijkheden en opties, waardoor je als mens, om kunt gaan met dit soort obstakels. Heb jij tips en adviezen en wil jij ze delen met de lezers van dit blog?

Durf (jij een ander ook) te helpen? Reageer dan maar, ik kijk er naar uit! 

Waar komt het weten vandaan, vanuit je hart of vanuit je hoofd?

Independence Day of de vondst van het Higgs of Gods deeltje?

Ik start met het laatste nieuws van vandaag, omdat dit iets is, wat in de wetenschappelijke wereld en op alle zenders nu als één van de meest belangrijke items wordt gezien. En ik moet je meteen bekennen, dat ik de live-uitzending vandaag op Journaal 24 heb gevolgd. Mooi om zulke blije mensen te zien. Zeker wanneer de persoon, Peter Higgs die het ooit voorspeld heeft in 1964, er vandaag op 83 jarige leeftijd nog bij mag zijn, om dit wereldkundig gemaakt te zien worden.  Ik heb de link uit het parool er even bijgedaan. htttp://www.parool.nl/parool/nl/265/GEZONDHEID-WETENSCHAP/article/detail/3281582/2012/07/04/Tranen-van-geluk-Higgs-boson-bestaat.dhtml Ja het is oprecht een bijzonder iets en vanuit het oogpunt van de wetenschap een echte doorbraak. Toch zegt men meteen, zal er nog jaren van onderzoek volgen.

Dan Independence Day, ook wel bekend als the Fourth of July. De dag waarop men in 1776 de Verenigde Staten van Amerika onafhankelijk verklaarde van het Verenigd Koninkrijk. Een stukje Geschiedenis met als bron de Wikipedia site: "Alhoewel 4 juli voor de Amerikanen bijna iconisch is, beweren sommigen dat de datum zelf een beetje arbitrair is. New Englanders hebben de Britten bevochten sinds april 1775. De eerste motie in het Continental Congress voor onafhankelijkheid werd gemaakt op 8 juni. Op 2 juli, na een zwaar debat, stemde het congres unaniem (12-0) maar in het geheim, vóór de onafhankelijkheid van het Koninkrijk Groot-Brittannië. Het Congres herwerkte de tekst van de verklaring tot kort na 11 uur op 4 juli, toen dertien kolonies stemden vóór aanname en een ongetekende kopie aan de pers vrijgaven. (New York onthield zich van beide stemmen.) Philadelphia vierde de verklaring met publieke lezingen en vreugdevuren op 8 juli. Pas op 2 augustus werd een afdruk getekend door de leden van het congres, maar zelfs dit werd geheimgehouden ter bescherming van de leden tegen Britse represaillemaatregelen."

Hoewel het over totaal verschillende belangen of onderwerpen gaat, zou je dit ook als vergelijkbaar kunnen ervaren? Het Higgs of Gods deeltje wordt als bewijs van het ontstaan van het Universum gezien. De oerknal zou hierdoor te verklaren zijn. Geldt dit dan meteen als bewijs dat God niet bestaat? Dan zijn we ook onafhankelijk en dragen we de volledige verantwoordelijk voor de aarde, alles wat daarop leeft, ons eigen functioneren en handelen of is dit iets te kort door de bocht? Kunnen we dan nog wel praten over erfelijkheid en of genetisch bepaald? Kortom blijven deze begrippen nog overeind?

Dat de ontdekking wetenschappelijk gezien heel bijzonder is, zal ik,  noch ieder ander kunnen ontkennen. Dit geldt zeker voor de mensen, die er hun levenswerk van gemaakt hebben. Maar wat kun je ermee? Wat is nu het werkelijk belang van dit onderzoek, wat al miljarden heeft gekost? Kun je met dit deeltje in de versneller een nieuw Universum creëren? Dan zou het natuurlijk een voordeel kunnen zijn, zeker wanneer we dit Universum zo hebben uitgeput dat er geen leven meer mogelijk is.

Kan dit deeltje eveneens de aarde, met al zijn grondstoffen, mensen, dieren, bomen en bloemenpracht tot stand brengen? En wanneer dit zo is, lukt dit dan ook in zeven dagen?  Dat is namelijk de tijd die God ervoor nodig had om de hemel en de aarde te scheppen met iedereen die en alles wat er vanaf dat moment op leefde. Ervan uitgaande en erop vertrouwende dat hetgeen er in de bijbel geschreven staat de waarheid is. In hoeverre vertrouw jij op de waarheid? En moet de waarheid eerst bewezen worden,  voordat jij hier volledig in meegaat? Is het geloven, wat Peter Higgs heeft gedaan, op het moment waarop hij een voorspelling deed, niet gewoon het zelfde als vertrouwen op de waarheid, God of dat waar hij in geloofde? Hoe belangrijk was dit bewijs voor hem en wat kan hij of iedere andere wetenschapper er verder mee? Hoe gaat dit een bijdrage leveren voor de mensheid?

Ik geloof in God, daarnaast in de levenskracht die ieder mens zelf bezit. De wil van de mens is bepalend voor dat wat er gebeuren mag. Dat de wil en het bewustzijn van de mens, volledig los staan van het lichaam, dus ook van de hersenen van de mens, is iets wat de medische wetenschap nog niet ontdekt heeft.

Dit is Gods kracht, doordat Zijn Zoon Jezus, altijd bij ieder mens aanwezig is. Door je als mens over te geven aan het volledige vertrouwen in God en Zijn Zoon Jezus, zijn er wonderen mogelijk. Wonderen, die niet in geld uit te drukken zijn of mogen worden. Wonderen, die niet wetenschappelijk bewezen kunnen of mogen (of hoeven) te worden. Wonderen, die wanneer de mens zich voor 100 procent inzet, om op de juiste manier te leven, voor iedereen te behalen zijn. Eén voorwaarde is dan, leven volgens de 10 geboden. De 10 geboden, die we als mens allemaal in ons hart geschreven hebben gekregen op het moment waarop Jezus Zijn leven gegeven heeft en voor “onze zonden” gestorven is. Door Zijn bloed, is ieder mens, voor eeuwig en altijd, verlost van het kwaad. Deze 10 geboden kun je beter omschrijven als ons trouwste orgaan, ons geweten. Ook dit is nog niet door de medische wetenschap ontdekt. Daarnaast zullen we de 10 geboden van de "Native Americans", de Indianen weer moeten gaan respecteren en ons leven vanaf NU, daarop weer gaan inrichten. 

Veel mensen die sterven, doen dit omdat zij meer liefde voelen voor hun familie, ouders en medemens dan voor zichzelf. Helaas hebben ze hierdoor ook fouten gemaakt. Fouten die onherstelbaar lijken, fouten die wanneer je ze toe kunt geven en er dagelijks vergeving voor vraagt, jou zullen worden vergeven. De ander zijn fouten vergeven, hoort daar onvoorwaardelijk bij. Kun jij dit? Wil jij dit? Geloof en vertrouw jij ook op het goede, omdat we allemaal onderdeel zijn van een heel groot geheel, daarnaast een uniek individu, met even zoveel unieke eigenschappen? Kies dan voor jou en het algemeen belang. Want geloof jij nu werkelijk dat je alleen voor jezelf hoeft te zorgen en de ander aan zijn of haar lot over kunt laten? Welk voorbeeld geef je je kinderen dan? Hoe verantwoord ben jij dan bezig? Hoe belangrijk is jouw leven en alles wat je bereikt hebt, aan het einde van jouw (levens)reis?

Independence Day 2012, een dag met een wetenschappelijk randje of kies je voor het geloof en vertrouw jij op de waarheid, je hart, je geweten? Durf jij hierop te reageren?